GÖKLERE YAZILAN DESTAN

..

Yıl 1915 mevsim bahar, mevsim hüzün…Daha on beşindecephede çarpışan, ömrünün baharında tertemiz alnından vurulup toprağa uzanan,hayattan koparılan, tarihe ve geleceğe destan yazan yiğitlerimiz var bizim.Şimdilerde emsalleri sanal alemler de kurgu savaşlarla oyunlar oynarken, dahabıyığı terlememiş, eli sapandan başka bir silah görmemiş, ‘ Komutanım tetikbasmıyor’ deyip de kopan parmağının acısını duymayan, yaşı küçük yürekleribüyük aslanlarımız var bizim. O küçücük bedenleri, kocaman yürekleri iledünyaya meydan okuyan evlatlarımız var bizim. ‘ Bedrin aslanları ancak bu kadarşanlı idi.’ derken boşuna dememiş Mehmet Akif ERSOY. Aynı ruhu, Aynı fikri,aynı duruşu yansıtan civanmertlerimiz var bizim. Bir avuç olmalarına rağmen,geri dönmeyeceklerini bilmelerine rağmen, ölüme meydan okuyup ölümsüzleşen,ebedi diriliğe namzet şehitlerimiz var bizim. ‘ÇANAKKALE’ yi GEÇİLMEZ’, bubayrağı yere düşürmez, bu vatanı kimselere yar etmez, tarihe destan yazanneferlerimiz, askerlerimiz sapasağlam kalelerimiz var bizim. Tabii ki de buruhu, bu imanı, bu vatan aşkını onlara aşılayan, bu duygularla büyüten,yetiştiren gencecik yaşında ‘Sen gelme de oğul vatan düşmesin’ diyen, evladınıİsmail ( a.s.) misali vatanına kurban seçip kınalayan analarımız babalarımızatalarımız var bizim. Değil düşman kim olsa, dünya gelse bir araya, durabilirmi böyle imanla yoğrulmuş bir gücün karşısında? Geçebilir mi namus bildiğimiz,mahremimiz dediğimiz sınırlarımıza? Geçemedi de zaten, geçemez de… 18 Mart1915’ te   nice ‘Can’lar düştü bu toprağa vatan sağ olsundiye. Vatan dediğimiz bu toprak elimizden gitmesin, şeref bildiğimiz bu bayrakyere inmesin diye.. Ne de güzel demiş Mithat Cemal KUNTAY:

Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır

Toprak eğer uğrunda ölen varsa Vatandır .

Yıl 2020… peki ya ne değişti? Değişen zaman ve mekan  sadece. Ruh aynı ruh, iman aynı iman, sevgiaynı sevgi bu zamanda vatanı için şehit olanlarda da. Bu ruhu ilk defaşehitliğe gittiğimde hissettim. Bir şehit cenazesiydi. Batmaya hazırlanangüneşin vurduğu gökyüzüne doğru salınan bir bayrak ve bu bayrağın altında yan yanasıralanmış, bir hilal için nice batmış güneşler, vatanı için canını hiçe saymışgencecik fidanlar. Aynı aileden değil, aynı köyden değil, birbirini tanımak hiçnasip olmamış belki ama aynı ortak paydanın, vatan sevdasının yan yana dizdiği,çoğu daha yirmisinde, ömrünün baharında ama toprak altında bu vatanın evlatları…Sadece isimlerinden bildiğim, hikayelerini ailesinden dinlediğim o şehitleri yanyana görünce dondum kaldım ve durdu zaman. Hepsinin daha yaşanmamışlıkları, hayalleribeklentileri vardı gelecekten, bu hayattan. Ama hepsi o dalgalanan bayrak içinoradaydı. İsimleri başında şehit rütbesi ve hepsi bir avuç toprak altında,mertebeleriyle capcanlı karşımda…. Ve her gördüğümde yakınının şehit olduğutarihte takılmış kalmış, geleceğe dair ne varsa hayallerinde onunla berabertoprağa gömmüş nice hayatlar…  Gözlerinemli, yürekleri yaralı, evine, ocağına, ciğerine ateş düşmüş ama başları dimdikanalar, babalar eşler kardeşler… Baba bile diyemeden yetim kalmış çocuklar..Yine de hepsinin ağzından dökülen aynı kelime; ‘Rabbim bize bu mertebeyi layıkgörmüş emrine şükür. Olsun evlatlarım şehid olsun lakin vatan sağ olsun.’ Venihayet kendileri hem dünyada hem ahirette erişebilecekleri en büyük mertebeile göçüp giderken bu dünyadan, bize bıraktıkları… Altında gölgelendiğimiz bubayrak , vatan dediğimiz bize emanet  butoprak… Biz bu toprak üstünde rahat yaşayalım diye, toprağın altında yatanfidanlarımız var bizim. Oysa biz büyüsün, ağaç olsun, meyveye dursun diyefidanlarımızı toprağa dikerdik bu mevsimde. Onlar bu vatana kök salamadılarbelki, lakin ebediyyen isimlerini altın harflerle yazdırdılar; hem göklere, hemtarihe hem de onlara çok şey borçlu olan bu vatan evlatlarının kalbine…Sayenizde bu bayrak ilelebet göklerde dalgalanacak, bu vatan bizim kalacak ve sözveriyoruz, adınız nesillere şehit oğlu şehit  diye aktarılacak… Ruhunuz şad olsun.