KORONA GÜNLÜKLERİ

Çalışan annelerin kaderidir, adeta çocukları da onlarla çalışırlar.

Şanslı çocuklarsa, büyük ebeveynlerle aynı şehirdeyaşıyorlar ve imkanlar dahilindeyse, çocuklarımıza dedeler ile büyük annelerbakarlar. Ben de şanslı çocuklardanım ki benim oğluma da annem ve babambaktılar ve bakıyorlardı. Taa ki tüm dünyanın belası covid_19 yani Korona,ülkemize ve şehrimize gelene kadar. Tüm dengelerimiz, alışkanlıklarımız,hayallerimiz, planlarımız, kararlarımız şaştı hatta tepetaklak oldu. 65 yaşüstü ve 20 yaş altı kimselere sokağa çıkma yasağı getirildi. İşte bizim evde dedananın kuyruğu o vakit koptu. Oğlum ve babam arasında dede torun ilişkisininen özel anları yaşanırdı. Birlikte tamir yaparlar, abdest alır camiye giderler,namaz kılarlar, valiliğin önündeki güvercinleri beslerler, beraber yapbozyaparlar, parkta oynarlar, oyuncak araba yarıştırırlar, uyurlar, güreşirler vebirbirlerine dostum diye hitap ederler. Aralarındaki  aktarımın ve kazanımın hiçbir okul tarafındanverilebileceğini düşünmüyorum. Hergün görüşen, birlikte vakit geçiren bu ikidosta evden çıkma yasağı gelince aynı şehirde uzak kaldık. 4 yaşındaki oğluma dedesininmikrop üreten bu hastalık nedeniyle bir müddet gelemeyeceğini ve bizimdegidemeyeceğimizi anlayacağı şekilde anlattık. Önceleri görüntülü konuştuk,günlük yaptıklarımızı arayıp anlattık falan ama bir müddet sonra oğlum hergün,”Anne hastalık bugün gitti mi?” diye sorular sormaya başladı.Sonrasında dün akşam dedesine olan özlemi ağır bastı ki, sebepsiz bir ağıttutturdu. “Dedemi özledim, lütfen artık gelsin; pis hastalık gitsinburdan” diye ağladı, ağladı, ağladı… Dedesiyle konuştu, dedesi telefondaonu sakinleştirmeye çalıştı, dualar etti. Ne babam gelebildi ne de biz alıpçocuğumuzu onu görmeye gidebildik. Hani diyor ya Özdemir Asaf, “Ölüm gibibirşey oldu ama kimse ölmedi.”

      Eski bir Çinbedduasına göre, kötülüğü istenen kişiye “inşallah ilginç zamanlardayaşayasın” denilirmiş. Hangi Çinli’nin bedduası tuttu bilemiyorum ama tamda bu ilginç zamanları yaşıyoruz. Gerçekten çok ilginç sınandığımız günlerdengeçiyoruz. Sevdiklerimizle ve ailelerimizle aynı şehirdeyiz ama gidipgelemiyoruz. Bahar gelsin diye bekliyoruz, ama çıkıp gezemiyoruz. Sahipolduklarımızın, sarılmanın, bir arada olmanın, hergün görüşmenin,büyüklerimizin, gezmenin, korkusuz alış veriş yapmanın, sokağa çıkmanın,sağlığımızın, doya doya nefes almanın, dokunmanın ne kadar kıymetli olduğunuüzüntü ve panikle tecrübe ediyoruz. Elbet ve inşallah bu zamanlarda geçecek.Bizler Dünya tarihinin ilginç zamanlarına denk gelen figüranları olarak tarihegeçeceğiz ama bir çift bedduayı da ben litarütüre katmak istiyorum. Alacağınolsun Korona, yer yurt bulamayasın. Ocağın sönsün inşallah!