ACI

..

Şükrü Erbaş diyor ki dizelerinde, ‘’Unuttunuzbaşkalarının acısını duymayı / Küçük çıkarların büyük kurnazları.’’

Çevremizdeki her acıya ya uzaktan bakıyoruz ya da çokçabuk kalkıyor hüznü üzerimizden. Osmanlı da mahallede evin camında sarı çiçek varsa benim evimde hasta var, eysatıcılar veya sokaktan geçenler sakın yüksek sesle bağırıp rahatsızetmeyesiniz, demekti. Eğer bir evin camında kırmızı çiçek varsa bu evde evlilik çağında bir kız vardır. Sokaktan geçen gençlerkonuşmalarınıza dikkat edin ölçüsüz laflar kullanarak bu hanımefendiyi mahcupetmeyesiniz anlamına geliyordu. Yine Osmanlı’da mahallede birisi öldüğünde,cenaze evine ilk önce kıble istikâmetindeki komşusundan olmak üzere, bir hafta,on gün yemek yollanır, kimse onlara işittirecek tarzda gülüp, eğlenmezdi.Böylece komşunun acısına ortak olunurdu. Bu günlerimizde bu naifliğe buinceliğe bu merhamete çok ihtiyacımız var.

Acı… Bizden ne kadar uzak gibi ama bir o kadar daiçimizde. ‘’Bize ne’’, gibi ama tam da biz sanki…

‘’Tüh, yazık’’ der gibi ama ‘’Vah, nasıl olduk böyle’’gibi. Her seferinde henüz bize dokunmayan bir çemberde gibiyiz, Dünyadayız veçember her geçen gün herkes için daralıyor. Hatta belki çoğumuza dünyanın öbürucunda gibi olan acı, çember daraldıkça hepimizi aynı Dünya yapıyor sanki. Biroluyoruz ve hepimiz aynı acıyla sınanıyoruz. Ve ilginçtir ki hepimiz aynıacılarla sınandıkça biz oluyoruz ve iyileşiyoruz. Çünkü insan başkasınınacısını sahiplenince iyi olmanın yollarını aramaya başlıyor. ‘’O benim derdimdeğil’’, ’’ Bana ne’’ diyemiyor insan, çünkü Dünya tüm acıyı paylaştırıyor veacıya birlikte bakmaya davet ediyor.

Bireysel bencillikle baktığımızda evet yaşananlarda bizimsorumluluğumuz yok gibi görünen olaylarda hiçbir şeye katkımız yoksa bile,acıyı görmezden geldiğimiz için sorumluyuz. Hem de her birimiz ayrı ayrısorumluyuz. Ve sorumluluk bedel ödettirir. Bazı acıların bedelini istesek deistemesek de, ödeyeceğiz. Acı da Kelebek etkisi gibi çünkü. Dünyanın öbürucundaki bir kelebeğin kanat çırpışındaki rüzgârın sebep olduğu olaylar bize dedokunacaktır. Brad Pitt ve Cate Blanchett’in başrolünü oynadığı Babil(Babel)filmini izlediğimde coğrafyanın genelinde yaşanan döngü çok çarpıcı gelmişti.İnsan artık kutuplarda buzullar eriyorsa bundan bize ne diyemiyor. Çünküküresel ısınma tam da biz oluyor. Dünyanın öbür ucunda çıkan bir virüs için, ‘’Ohiyi oldu onlara’’, diyemiyor; çünkü ‘’ Vah bize de geldi’’,  demek zorunda kalıyor. Artık büyük acılarasırf mecburiyetten bakmaya başladığımız zamanlar tüm Dünya insanları içingeride kaldı. Bundan sonra ne bizde yaşanan acı ‘’Onlara ne’’ olacak; ne debaşkasında yaşanan acıya ‘’ Bize ne’’, demek durumunda kalacağız.

 Dert ve acıhepimizin derdi ve acısı! Dert ve acı, insanlığın da derdi ve acısı. Acıyıortak sahiplenip iyileştirmeye çalışmazsak; bugün ’’Bu benim derdim değil’’ diyende; yarın bunun, onun derdi olduğunu anlamaya mecbur kalacak.

 Dünya…

Ortak bir acı ile bizi birliğe davet ediyor.

Mutlu ve huzurlu bir dünya için, ancak birolunabileceğini ve birlikte bulunan çarelerle merhem olunabileceğini anlatıyor.Diğer türlüsü artık mümkün görünmüyor. Acı yaşamadığımız diyemesem de acısınıbirlikte yaşadığımız bir Dünya diliyorum.