ANA BABALIK SEN NEYMİŞSİN?


Selcan Gür Arık

Selcan Gür Arık

24.06.2020 / 15:24

..

Anne babalık hem ne güzel hem de ne zor ve karmaşık birsorumluluk değil mi?

Son zamanlarda birçok danışan; anne babalıklarıkonusunda, kendilerinin çocuklarına yetemedikleri hissi ile başvuru yapıyorlar.Yine başvuranların hepsi; çok vicdan azabı yaşadıklarını, iki kardeş arasındakidengeyi sağlayamadıklarını hatta çocukları arasında çok kıyaslama yaptıklarınıve bunun da kendilerini rahatsız ettiğini ve ebeveynliklerini sorgularolduklarını ifade ediyorlar.

Öncelikle şunu ifade etmek gerekir ki her anne babalık veher çocuk biricik ve kendi aile dinamikleri arasında değerlendirilmelidir.Birinin çocuğunda görülen etkiler ve yaşanmışlıklar, bir diğerinin çocuğuylabenzerlik gösterse bile asla aynı değildir. Bu sebeple konuya çocuklarınızıbaşka çocuklarla kıyaslama durumuyla başlamak istiyorum. Kendi çocukluğumuzu dagözden geçirince kardeşleri arasında ya da komşu çocuklarıyla, akrabalarıylakıyaslanmamış bir çocuk örneğine maalesef çok az denk geliyoruz. Bu geleneköğretilerimizden geçen bir durum sanırım. Eğitimli aileler bile çocuklarıylahiç yapmadılarsa bile diğer çocuklarını kıyaslıyorlar. Örneğin abin çok güzelders çalışıyor ama senin yaptığına bak; o sınavı kazanır sen tembel olarak yıltekrarlarsın… Falancanın çocuğu ne kadar düzenli ama bir de sana bak, çokdağınık ve pissin… Bu örneklerin benzerleri kulaklarınızda çınladı değil mi?

Peki kim kıyaslanmaktan hoşnut kalır? Düşünsenize sizi işarkadaşlarınızla, başkalarının eşleriyle, çocuklarıyla, annelik ya da babalıkhalinizle kıyasladıklarında hoşnut olur musunuz?  Size ait olan bir meziyetin yeterli görülmeyip;neye ya da kime göre kuralı olduğu kesin olmayan yargılarla, başkalarıylakıyaslanması ne kadar da korkunç. Bu empati duygusuyla devam ettiğimizdeannelik ve babalığın da bir yolculuk ve serüven olduğunu düşünmek lazım.Yolculuk esnasında her şey, her zaman yolunda gitmeyebilir. Çeşitli krizler,sorunlar, beklenmedik olaylar ve hastalıklarla karşılaşabiliriz. Anne babalıkolgunluğunu ve tecrübesini de bu kriz zamanlarında aldığımız kararlar vedavranışlarımız belirliyor. Herkes; mükemmel annelik, mükemmel babalık vemükemmel çocuk peşinde. Peki bu mümkün mü? Sorunsuz bir çocuk yetiştirmeolabilir mi? Eğer hepimiz makine ya da robot olsaydık yeni sürümlerle belkimükemmele yakın olabilirdik. Ama şükürler olsun ki hepimiz hislere sahip akılve mantığa bürünebilen ve istenirse kendini geliştirebilen ve gelişmeye açıkvarlıklarız. Bu yüzden her şey ve her duygu biz insanlar için. Anne babalıkdediğimiz şey de bize hazır sunulmuş kurallarını bildiğimiz birer duygu değil,öğrenerek ve her çocuğumuzda ayrı tecrübeler edindiğimiz, öğrenmekten büyük birhaz duyduğumuz; bir derya, deniz.

Çocuk sahibi olmaya hazırlanırken ki hislerimizde hiçgörmediğimiz o yavru için ilk temennimiz öncelikle sağlıklı olmasıdır. Yoksasiparişle aldığımız bir varlık değil çocuklarımız. Kaşı, gözü şöyle olsun,sarışın ya da esmer olsun, boyu posu böyle olsun desek bile yaratanın verdiğiher çocuk bizim en güzelimiz en seçilmişimizdir. Her anne baba için çocuklarıkendi mucizeleridir. Böylesi değerli varlıklarımız için nasıl yetiştireceğizkaygısının olması elbette normal. Fakat bu kaygının bizi getireceği yer; panikolmuş, kendisini ya da çocuğunu suçlayan bir anne baba değil; kendini yenilemeyeaçık, araştıran, okuyan ve ilgili bir anne baba olması gerekir.

Sevgili anne babalar yavrularınızın her birisi kendinegöre farklı yeteneklere sahip ve en önemlisi sizin canınızdan olan enkıymetlilerinizdir. Çocuklarınıza vereceğiniz ya da vermek istediğiniz herdeğerin ve davranışın temelini ona duyduğunuz sevgi oluşturur. Anne babalığadüşen görev öncelikle ve her koşulda, karşılıksız sevmek olmalıdır. Sevildiğinihisseden her çocuk bunu size yansıtacaktır. Yeni nesil çocukları daha doyumsuzve çevresindeki her gelişmeye duyarlı ve açıktırlar. Çocukların annebabalarından tek beklentisi ilk aşamada güven duygusu içinde sevilmektir.  Anne babalar çocuklarını yetiştirirken herbir evladının farklı bireyler olduğunun farkında olmalı ve her çocuğun ilgi alanının,bireysel, bedensel ve gelişimsel farklılıklarının olduğunu doğrugözlemlemelidirler. Çocuklarını yargılamaktan uzak durmalı ve onlarınkendilerini ifade etmelerine imkân tanımalıdırlar. Onlar adına elbetplanlamalar yapmalı fakat bu planlamaların durumlara göre değişebilirolabileceğini de göz önünde bulundurmalıdırlar. Doktor olmasını çocukluktanitibaren empoze edip beklediğiniz çocuğunuzun sözel zekaya yönelik, iletişimedayalı başka bir meslek seçmeyi istemesinde karaları bağlamamalısınız. Anne babaolarak elbet çocuklarımız en başarılı olsun, en gözde olsun, hep övülen, engüzel, en yakışıklı vb. olsun beklentilerinde oluruz. Fakat bu beklentileri çokyüksekte tutarak çocuğumuzun gelişimini, beğenilerini, ilgi alanlarını ve beklentilerinigöz ardı edersek onlarla anne baba ve çocuk bağını yanlış kurabiliriz. Budurumda çocuklarımızın bizden uzaklaşmasına sebep olabilir. Hâlbukiçocuklarımızın en güvendiği kişiler önce ailesi olmalıdır. Biz bebekliktenitibaren önce oyunla sonrasında da diyalogla çocuklarımızla ilişki kurmalıyız.

Anne babaya düşen; görevini layığıyla yapıp, çocuklarınıntercih ve yönelmelerini izlemek, onlara her koşulda rehberlik yapmak, hayırlıevlat olmaları için çok çok dua etmek ve koşulsuz sevmektir. Bunları yapabilenanne babalar, çocuklarınızın ve sizlerin yolu, bahtı açık olsun. 

Yorum Ekle
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.