BİR ÇİFT GÖZE BORÇLU KALDI BU ÖMÜR


Hülya Özsaraç

Hülya Özsaraç

09.05.2020 / 13:23

..

Bir akşam iftar sonrası tadımız tuzumuz kaçıverdi,aldığımız elim bir haberle. Boğazımıza düğümlendi içtiğimiz çaylar, tadıbozuldu ağzımızın, hüzün karıştı sevincimize….Öyle ya Mü’minin en sevinçliolduğu anlardan birincisidir iftar sofrası ve sonrası. Ama öyle demiyordusosyal medya ve haberler. Tam da sevinçle iftar sofrası telaşında olan, buvatanı korumayı boynuna borç bilmiş Mehmetçiğe hain bir saldırı olmuştukalleşçe. Çünkü sırttan kalleşler vururdu ancak. Yere yığılmıştı yüzü Allaha,sırtı bu vatanı bölmek isteyenlere dönük olan şanlı asker. Gülümseyerek ruhunuteslim etmişti Rabbine giderken, açamadığı orucuyla. İftarı cennete kalmıştı,kendi gibi şehitlerle birlikte, cennet nimetleri ile donatılmış bir sofrada. Sonrasındahanelere ateş düştü, yüreklere acı, gözlere yaş…

Feryat figanlar titretti Arş-ı Alayı, dünya yıkıldıbaşlarına ‘ başın sağ olsun ‘ kelimesiyle. Öyle ya ‘Açılan yaraların iyileşsin’demekti başın sağ olsun demek. Peki iyileşir miydi bu açılan yara. Asla!…Sadecekabuk bağlar üstü; kaybeden kaybettiğini her andığında kanayacak, acıyacak,acıtacak zamanla derinleşecek bir yara. Nasıl iyileşirdi acaba? Aksaray şehidinvar diye yazmak durumlara, sosyal medyaya ne kolay bir ifadeydi aslında. Demeklebitiyor muydu? Biz yaşayalım sevdiklerimizle, rahat rahat uyuyalımyataklarımızda, korkusuz bakalım yarınlara diye canını bu “Vatan” dediği butoprağa adamış sonra da bu toprak üstüne düşmüş, can vermiş birini toprağaverirken ‘Başın Sağ olsun Türkiye’ demekle bitmiş miydi ona olan vazifemiz. Ertesigün cenaze töreninde bulunduğumuz süreçten dolayı maskeliydi herkes. Yüzlerdenziyade gözler anlatıyordu o gün herkesin beden dilini, ruh halini. “ Evladımınarkasından ağlamayacağım” diye yıllar önce verdiği sözü tutan, göz yaşını içineakıtan, dimdik duran, metanetle bakan  bir çift göz, bir anne yüreği vardı o gün…

Yaşadıklarının şoku içinde, omuzlarına binen ağır yükleomuzları düşmüş, yürümeye mecali kalmamış ağlamaktan gözleri kızarmış, sesikısılmış, her başın sağ olsun dendiğinde yarası biraz daha kanayan, güçlükle “VatanSağ Olsun” diyebilen evlatlarına sarılıp onlardan güç alan, onlara hem analıkhem de babalık yapmasının yüküyle dizlerinde mecal gözlerinde fer kalmayan bireş vardı o gün… Babasızlık sızısı tam da ona en ihtiyacı olacağı dönemdeyüreğine düşen, bir daha kimseye baba diyemeyeceğini bildiğinden tabutununbaşında baba feryadıyla yürekleri sızlatan, gökleri inleten, kız çocukları içinbabaları onların kahramanıdır ya onun babası bu milletin kahramanı olan,  gözlerinde yaş hiç kurumayan, ağladıkçaağlatan bir çift göz, babasının nazlı güzel kızı, bakmalara kıyamadığı, ama birdaha gözlerine bakamayacağı bir kız evladı vardı o gün…

Daha ne olduğunun farkında olmayan, babasını her zamankigibi evden ayrı kaldığı görevlerden birinde sanan, yaşlı gözlere biraz şaşkın,biraz ürkek, hayatının en masum çağında biraz masumca bakan, daha oyun çağında,olanların büyüklüğünün farkında olmayan, küçücük bir yürek, ürkek bir çift gözvardı o gün. Belki ileride babasızlığı en çok o hissedecekti. Baba dedikçeetrafındakiler o birkaç silik anıya sığınacaktı. Yıllar sonra anlayacaktı obayrak altında yatanın babası olduğunu, o kalabalığın ne için toplandığını.Şimdi bilemediği acı o zaman çöreklenecekti yüreğine ama o ağlayamayacaktı.Sonrasında babasızlığı iliklerine kadar yaşayacaktı. Lakin o günkü okalabalıktan geride anne ve kardeşinden başka yanında kimse olmayacaktı. O günanlamadığı başın sağ olsun kelimesine ileride çok ihtiyaç duyacaktı. Çünküyaralarının ilacı olmayacak, saran bulunmayacaktı. Arkasında dağlar gibi duranbir babası olmayacaktı. Biraz büyüyünce evin erkeği o olacaktı, bir eve reisliknasıl yapılır bilmeden, ona öğreten olmadan.

Baba olacaktı yıllar sonra evlatlarına, örnek alacağı birbabası olmadan. Tüm ailenin bir yanı donup kalacaktı o günde, o tarihte.Hepsinin gözleri uzaklara daldığında akıllarında bir evlat, bir eş, bir babaolacaktı ama şehidimiz mahşere kadar yanlarında olamayacaktı.  Manen kalplerinde yaşamaya devam edecektibelki, her an onlarla olacaktı varlığı, hayali, ismi yanlarında olduğu hissi.Yaşayacaktı gönüllerinde, onlar da bu dünyadan göçüp ahirette buluşuncaya dek Amabiz o günden sonra normal hayatımıza devam edecektik hiçbir şey olmamış gibi.Bir başın sağ olsun kelimesiyle ödeyecektik o şehide olan vatan borcumuzu. Yada ödediğimizi düşünecektik vatan dediğimiz bu toprağın üstünde, bu gökyüzününaltında refah içinde yaşarken. Ve böyle binlerce şehidimize ne kadar minnet duysakda geride bıraktıklarını her düşündüğümüzde  onlara olan vefa borcumuzu ödemiş olacak mıyız?Vesselam…

Yorum Ekle
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.